Update Personal Body Plan – Didi #2

YB PBP update 2 Didi KoningsdagEen biecht waarom ik blij ben dat ons Nederlands elftal dit jaar is uitgeschakeld voor het EK.

Het is inmiddels alweer bijna twee maanden geleden, daarom durf ik er nu met enig schaamrood op de kaken voor uit te komen. Namelijk het volgende: Ik scrol door de Facebookgroep PBP 7maart en zie de progressiefoto’s voorbij komen. Wauw, wat een top resultaten zitten er tussen, een mannelijke PBP-er die na het switchen van coach en wat aanpassingen in zijn trainingsschema al na 8 weken een heuse blokjesbuik begint te krijgen en een chick waarbij de taille echt fantastische progressie doormaakt. “Didi waar ben je in vredesnaam mee bezig?” Hoor ik mezelf in gedachten zeggen.

En ik? Ik steek mijn kop in het zand. Sinds woensdag heb ik geen maaltijden meer bijgehouden of trainingen ingevoerd (wel gedaan overigens) en zelfs en berichtje van mijn coach genegeerd die vroeg hoe mijn Koningsdag was en of ik er aan denk om alles nog even in te voeren. Ik negeer haar bericht alsof het van een vage date was waarvan je na afloopt hoopt diegene niet meer tegen te komen en die de hint van het zwijgen en dood laten bloeden begrijpt. Maar dit is mijn coach, degene die mij helpt en ondersteunt de komende maanden.
Over Koningsdag gesproken, diepe schaamte, hoe kon ik mijzelf nou weer zo laten gaan? Nee jongens geen liters bier, wijn of Bacardi maar vier, ja VIER oranje-tompouces! Aan het begin van de week nestelde de drang naar die krokante bladerdeeg met een heerlijke romige banketbakkersroom ertussen en een glanzende oranje glazuur aan de bovenkant. Hier en daar zag ik op Instagram, gezonde alternatieven voorbij komen en tot dinsdagavond wist ik mij te bedwingen, elke keer als ik in de supermarkt was liet ik ze links liggen. Tot die woensdagochtend, ik moest en zou ze hebben. Door de regen naar de supermarkt die open was. Ik herkende een jongen van de sportschool die voor de ingang stond met een paar vrienden. Vurig hoopte ik dat hij niet tegelijk met mij naar binnen zou gaan en zien wat ik in mijn mandje zou stoppen. Als de tompouces er nog waren tenminste. Ik wist nog net 1 van de drie laatste doosjes te bemachtigen en eenmaal thuis aangekomen, had ik mijn jas nog niet uit of schoof de eerste naar binnen. En bij een kopje koffie de tweede, een half uur later riep de derde naar mij. Gelukkig bedacht ik nog net op tijd dat ik nog een foto op Yogabuddies in stijl wilde plaatsen, oranje sokken aan en voila een foto met tompouce in de hand. Daarna deed ik hem weer terug in de doos en postte de foto online op Facebook en Instagram. Een vriendin stuurde een berichtje via Whatsapp, ‘lekker die tompoes heb je er voor mij ook een?’ “Maar ik heb hem al vastgehouden, en alles wat je aanraakt moet je zelf opeten toch?” …. Hap, slik, weg; tompouce nummer vier. ‘Didi, egoïst dat je bent, vreetzak’ dat dacht ik daarna pas natuurlijk. Shit happens, reken maar met 4 tompouces;)

Nu, paar dagen later werd het tijd om het tij te keren. Op een goede manier wil ik weer terugkomen bij de prioriteiten die belangrijk voor mij zijn. Het invoeren van mijn (gezonde!) maaltijden, het bijhouden van mijn progressie en herstel, het maken van, ik noem het mijn huiswerk; het zijn de dagelijkse gedragslessen en trainingen. Dus zet ik de meldingen op mijn telefoon uit, meld mij af van Facebook en haal de stekker uit de TV. (Het is bij mij nog steeds vaak alles of niets).

Het onlineleven kan nog wel even op mij wachten. En voor mij geen tompouces meer, daarom ben ik zo blij dat wij Hollanders uitgeschakeld zijn voor het EK, een verleiding minder!

Lees ook: