yogadagboek van Annette #4

Het was lang geleden dat ik weer bewust de mat op stapte. Het proces ernaartoe verliep moeizaam. Elke keer was er een reden om het niet te doen: tijd, andere bezigheden, erg vermoeid (straks val je in slaap op je yogamat!). Kortom elk excuus passeerde weer de revue.

Langzamerhand werd ik weer wat stijver en merkte ik dat mijn spieren weer om yoga vroegen. Eigenlijk net zoals als mijn geest, het brengt immers mij toch wat rust en positiviteit.  De les die ik zou gaan volgen stond in het teken van ademhalingen.

Na een fietstocht, verkleumd door de regen, kwam ik bij mijn yogaschooltje aan, de warmte sloeg mij tegemoet. Dankbaar ging ik op de mat zitten en wachtte wat de docente voor een les ging geven.

Foto: Annette

Eerst kwamen een paar ademhalingsoefeningen om te zorgen dat je echt kon aarden in de les en niet alle bagage van daarvoor meenam gedurende de practice. De gedachten van “onthoud deze oefening en gebruik het als je jezelf weer voorbij aan het rennen bent” schoot voorbij in mijn hoofd. Het was de Pranayama techniek die we gebruikte tijdens de les. Ook dacht ik eraan dat als je mij twee jaar eerder had gezegd: “Annette over een aantal jaar ben je echt fan van ademhalingsoefeningen”, dat ik je dan vierkant zou hebben uitgelachen.

Amit Ray: “Breath is the finest gift of nature. Be grateful for this wonderful gift.”

Na de ademhalingsoefeningen voelde ik een rust over mij heen komen, waardoor ik alleen het getik van de regen zo nu en dan opmerkte en de rest kon vergeten. Het werd een heerlijke les met veel nadruk op de ademhaling en veel openingen van de borstkas. Ook was er de altijd terugkomende Downward Facing Dog. Deze keer had ik wel besloten om er niet tegenop te zien en het maar te om armen. Al die keren dat ik schreef over mijn haat, eigenlijk met een hoofdletter H, ging ik ook met ergernis de oefening in. Best gek eigenlijk, want yoga gaat over omarmen en observeren. Niet om het vechten tegen je lichaam. Het werd een bewegelijke Downward Facing Dog, waardoor een gedeelte van mijn ergernis aan het afzwakken was.

Daarna kwamen  nog vloeiende bewegingen waaronder de houding Krijger I en II ook voorbij. Gedurende deze flow stond nog steeds de ademhaling centraal, met mijn ogen dicht leek het of de ruimte zo nu en dan gevuld was met de meerdere Nagini’s. Het leek namelijk vaak op het sissende geluid van Voldemort’s slang. Zeker tijdens de uitademingen kwamen deze geluiden voorbij. Een kleine grimas ontstond blijkbaar op mijn gezicht tijdens deze gedachte, want onmiddellijk volgde de stem van de docente met dat indien we afgeleid waren terug moesten keren naar ons zelf.  Haar stem leidde ons terug naar de innerlijke rust zonder afleidende gedachtes. Ik liet dus het beeld van een Nagini die aan het yoga-en was los en de stem van de docente volgde.

Er volgde nog een paar borstopeners en via een Childpose en Cobra kwamen we uiteindelijk terug in de eindmeditatie. Een heerlijke rust en kalmte hing in de ruimte, het leek wel of iedereen wat meer ruimte had tijdens het ademen. Want normaal hoorde ik her en der nog wat geluiden tijdens de eindmeditatie, dit keer bleef het stil (wees niet ongerust het ademen ging gewoon door). De regen was gestopt voor dat de les was afgelopen en buiten rook het heerlijk fris door het pas gevallen water.

Benieuwd naar andere yogadagboeken? Lees ze terug op de site of houdt de social media kanalen in de gaten voor de uploads van de nieuwste versies.