Yogavibes: yogadagboek van Annette #1

Een tijdje terug volgde ik mijn eerste les bij een yogaschooltje in de buurt, omdat de afstand tussen waar Didi en ik samen yoga deden en mijn schoolrooster niet meer kon combineren. Het heen en weer reizen tussen Amsterdam en Alkmaar maakt me soms al kriegel en om dan nog op en neer te gaan naar Hoorn, zag ik vaak niet zitten.

Nu ben ik voornemens om ook hier vaker naar de yogaschool te gaan en als ik bij mijn vriend ben weer bij de gezamenlijke yogaschool. Yogalessen worden weer een onderdeel in mijn leven, jippie, en de daar ben ik heel blij mee. In deze reeks wil ik jullie dan ook meenemen naar de basis van deze blog, beschrijvingen vanuit de perspectief van een leerling die aan yoga doet.

Aangezien de les de eerste echte les sinds tijden was en ik daarmee de youtube-lessen definitief vaarwel heb gezegd, was ik best nerveus. Gedachten zoals “vind ik het nog wel leuk zo’n les”, ”heb ik wel tijd”, “doe ik het wel goed” spookten door mijn hoofd. Nerveus fietste ik naar de locatie, langs de plekken die mij lief zijn in Alkmaar. Een mooie route, wat wel ontspannend werkte. Vervolgens wachtte mij een vriendelijke verwelkoming.  De zenuwen verdwenen, voor even als sneeuw voor de zon. Toen kwam het moment van je eigen plekje zoeken, de matjes lagen namelijk al klaar. Een beetje verdekt stelde ik mij op, toch nog die onzekerheid die was blijven hangen. Gedurende de les kwam de downward facing dog voorbij, zoals al eerder in een blog beschreven: of je vindt het heerlijk of je haat het. Ik ben van het laatste, ik glijd altijd weg en vindt het erg ongemakkelijk staan. Dit was een van de weinige oefeningen waar ik echt last van heb dat ik het niet leuk vind, bij de youtube-lessen kroop ik sneller in een childpose als deze voorbij kwam. Dus dat is weer positief aan een echte les volgen, doordat er toch een ietsjes druk is, volg je de hele les waardoor het doel van de les ook beter zijn werk kan doen.

Tijdens de les werden de leerlingen goed in de gaten gehouden of ze comfortabel lagen of stonden. Dit merkte ik, doordat de docent vrij snel doorhad dat ik een beetje met mijn benen in gevecht zat op ze in de goede positie te krijgen en ook te houden. Maar ook dat tijdens de eindmeditatie mijn dekentje nog eventjes beter wordt ingelegd. Niet dat het helemaal gecorrigeerd werd, maar gewoon bij mijn voeten even wat lekkerder. Dit werkte echt ontspannend en kon ik mij meer overgeven aan de relaxheid wat iedereen uitstraalde en waar ik zelf ook naar hunkerde.

Het eerste gedeelte van de les zat ik vooral in de “het moet beter fase”, maar gedurende de les kon ik het meer los laten en kwam er ruimte voor acceptatie en veilig voelen. Toch kwamen er ook nog boodschappenlijstjes voorbij en to-do lijstjes, waardoor ik af en toe een beetje afgeleid werd. Door het te observeren waar het vandaan kwam, bij mij is dat toch dat ik als ik ontspan er ruimte komt voor het te overzien. Het is dus niet per definitie slecht, althans, zo zie ik het dat dit gebeurt. Maar het is prettiger om gewoon de les te kunnen volgen zonder dat je in gedachte de rest van de maand aan het bedenken bent.

Om 10 uur was ik onderweg naar huis en half 11 stapte ik tevreden mijn bedje in, waarna een heerlijke nacht volgde. Helaas ging de wekker weer op tijd, maar wel keek ik terug op een heerlijke les.

Geniet jij ook zo van yogalessen en lijkt het je wat om het een keer te bespreken voor een op de mat? Laat het ons weten via social media!