Yogavibes: yogadagboek van Annette #2

Dag mat,

Yin-yoga brengt mij over het algemeen vaak rust en soms verlang ik daar ook echt naar. Maar soms heb je van die lessen die je bij blijven, niet vanwege het vinden van deze gewenste rust, maar vanwege iets anders.Soms heb je van die lessen, dan raak je niet helemaal lekker er in of je blijft maar malen in je hoofd. Dit eerste was bij mij van toepassing tijdens de les die ik vandaag beschrijf in deze blogpost. De les was heel prettig opgezet en was op een bepaalde chakra/mediterraan gericht waarbij veel heupopeners aan te pas kwamen.

Dit zijn houdingen waarbij vanuit de yogafilosofie ook emoties mee naar boven kunnen komen. Normaal behoor ik altijd tot de type nuchtere yogabeoefenaar, dus dan hoor ik dat aan en dan is mijn eindconclusie dat ik dit niet zo ervaren had.Enfin, laten we terug gaan naar de les.

Ruim op tijd arriveerde ik bij het gebouw waar ik nu zo nu en dan lessen volg en mijn zin om een nieuwe les bij te wonen was ook echt aanwezig. Automatisch liep ik naar een plekje, die gelukkig nog vrij was, in een hoekje van het lokaal. Aan de ene kant biedt de muur naast mij toch bescherming en het is prettig als er ingeschikt moet worden er niet nog een persoon naast je ligt/zit/beweegt. By the way: niet dat ik dit vreselijk vind of iets dergelijks, maar soms is dat gewoon prettig om een eigen zone te creëren. Op dat moment voelde het toen goed voor mij. Het was een rustige les, maar toch kwam er elke keer een zeurend gedachten omhoog van hoelang nog en oh je doet dit niet goed etc.

De sleeping swan, een houding waar ik nooit problemen mee had, werd opeens ongemakkelijk. Mijn been begon te slapen, het kussen lag niet meer lekker en zo waren er nog een paar dingetjes, oftewel de onrust joeg door mijn lijf. Waarschijnlijk viel dit op, want de docent kwam langs en vroeg of het ging. Dit stelde mij even op mijn gemak en het leidde ook af van de innerlijke onrust. Eventjes zakte ik dieper weg in mijn bolster, die ik er voor het gemak maar even bij had gepakt.
Eindelijk: een moment van ontspanning. Het gekke is als je de hele tijd uitkijkt naar de rust die een les normaal brengt en ik probeerde dat ook zo hard te bereiken, dat de rust daardoor alleen maar voor mijn gevoel verder weg raakte. Eigenlijk stond mijn hunkering en volharding om de rust te vinden, de rust juist in de weg

Toen langzamerhand kwam het besef dat dit de reden was waarom het maar niet kwam. Ik begon mijzelf toe te spreken. Want wanneer is de rust goed genoeg? Op het moment dat je helemaal chill en esthetisch juist met je benen in je nek, bij wijze van schrijven, kan liggen? Dit waren de gedachten en woorden die ik mijzelf van binnen toesprak. Als je dit allemaal kan bedenken tijdens een yogales, snappen jullie hopelijk wat ik bedoel met onrust en weerstand. Pas tijdens een meditatie gerichte oefening kwam het goed. De rust keerde terug en eindelijk was het stil in m’n hoofd. Ook beoordeelde en veroordeelde ik mijzelf niet meer en plukte ook niet meer aan mijn kleren (een tikje wat er in zit als ik niet op m’n gemak ben). Even was ik bang dat tijdens de eindontspanning de onrust weer terug zou komen, dit was gelukkig niet zo. Mede door het lapje op m’n ogen kon ik even in mijzelf gekeerd blijven en de lang gewenste rust in mij houden.

Terugkijkend op de les kwam ik er achter dat het de opgekropte emoties waarschijnlijk zijn geweest van die week. Veel frustratie en irritatie was er die week vanwege een aantal punten. Deze redenen bedacht ik op de weg terug langs de mooie plekjes van Alkmaar. Dit is toen waarschijnlijk naar buitengekomen, want daarna had ik er minder last van en lukte het loslaten ook weer beter. Dus ook al voelde het moment supreme niet fijn, het heeft mij later toch weer veel opgeleverd. Op de terugweg kon ik ook weer lachen en genieten van de zwevende verlichtingsbollen die door de stad hangen, het loslaten was toen al begonnen.

 

Heb jij een les die je bij is gebleven vanwege een goede ervaring of juist omdat je jezelf ook tegenkwam, laat het ons weten via social media! Wellicht dat we dan je kunnen interviewen voor een “Op de mat met” (alleen als je dit zelf wilt hoor). Het volgende dagboek komt over twee weken weer online, benieuwd? Hou onze kanalen in de gaten.