Yoga Vibes # Vinyasa – laatste les Marloes

Yoga Vibes: een update van een Yogales volgens Annette of Didi.

| De docent begint haar les, ‘mijn laatste zaterdag, wehhh’, en beeld uit alsof ze moet gaan huilen. Waarna ze zegt: dat zou een glibberige boel worden op de mat. En een “Marloes lach” volgt en alle yogi’s en yogini’s lachen mee. Ze vertelt dat we een oldschool primary series gaan doen.  

We geven je een kijkje in ons hoofd, en vertellen wat er gebeurd tijdens een les, welke houdingen we doen, welke inzichten we krijgen en waar we tegenaan lopen. Omdat yoga zo veel meer is dan alleen het fysieke aspect. Maar vooral hopen we dat je het met plezier leest en misschien jezelf er in herkent en je enthousiast bent geworden om ook op de Yogamat te stappen. 

 

Het is zaterdagochtend, het licht van mijn Philips wake-up light begint langzaam te schijnen, en de fluitende vogels zijn behalve buiten ook uit mijn wekker hoorbaar. Ik snoer ze de snavel en draai me nog een keer om. Dan gaat de wekker van mijn telefoon. Ik voel me brak, geen kater maar spierpijn van top tot teen van de earlybird-les van gisteren en het trainingsschema van PBP. Normaal had ik mij last-minute uitgeschreven van de yogales waar ik voor ingeschreven sta.

Maar vandaag kan dat niet. Het is de laatste weekendles van Marloes, de vaste yogajuf op zaterdag en dinsdag. Ik rol uit mijn bed, neem een snelle douche, prop een banaan in mijn mond en haal mijn yogaoutfit van het wasrek. Snel schrijf ik nog het kaartje wat ik voor Marloes heb. Eigenlijk had ik dat gisteren willen doen, maar tot op het laatste moment kon ik niet kiezen welk kaartje ik zou nemen. Die met die 🙂  of een kaartje met bedankt er op. Eigenlijk is de laatste het meest passend om iemand te bedanken maar in een splitseccond neem ik toch die met die 🙂 . Iedereen die ook lessen heeft gevolgd bij Marloes zal mij begrijpen. Haar lessen beginnen sowieso met een lach.

Zo ook deze zaterdag, de zaal zit bomvol.

De docent begint haar les, ‘mijn laatste zaterdag, wehhh’, en beeld uit alsof ze moet gaan huilen. Waarna ze zegt: dat zou een glibberige boel worden op de mat. En een “Marloes lach” volgt en alle yogi’s en yogini’s lachen mee.

Ze vertelt dat we een oldschool primary series gaan doen. Uit de uitleg begrijp ik dat er na de opwarmende zonnegroeten  verschillende houdingen zijn waarin je voor vijf ademhalingen blijft waarna een vinyasa volgt. Doe je alle vinyasa’s mee dan kun je de houding gebruiken om even in uit te rusten / op adem te komen waarna je de vinyasa weer gebruikt om je innerlijke motortje op gang te houden. Zijn de vinyasa’s voor jou te veel van het goede, dan kan je juist de houding gebruiken om actief in te zijn en de vinyasa over te slaan en in de houding te blijven of zoals altijd mag in childspose komen.

Ik merk dat ik er zin in heb. Hoewel ik de ochtend moeizaam begon, begint mijn lichaam na een aantal zonnegroeten zich op te warmen. En voelde de eerste downward facing dog nog aardig stijfjes, elke keer die volgt gaat al iets beter. Ik sta stevig in de krijger houding en de docent loopt door de zaal om bij iedereen te kijken. Tijdens de eerste primary-serie-houding probeer ik in de vijf ademhalingen de ocean breath techniek toe te passen, een ademhaling waarbij je de luchtpijp vernauwd, het is hetzelfde als dat je een spiegel met je adem wil laten beslaan maar dan met je mond dicht en gaat de ademhaling via je neus. (Deze geweldig uitleg met het voorbeeld van het spiegeltje is van Marloes overigens, en aangezien het haar laatste les is mag ik best een paar veren uitdelen toch;-) ) Het is een ademhaling die zacht hoorbaar is voor jezelf en zorgt ervoor dat je je beter kan concentreren en een langere in-en uitademing kan hebben. Vaak kom ik een beetje adem te kort als ik deze techniek toe pas en begin ik te geeuwen. Het helpt mij als ik de techniek alleen toe pas bij de uitademing.

Ik zie dat mijn buurvrouw in de childspose komt en ik besluit om ook even naar mijn lichaam te luisteren en even te ontspannen om het daarna weer volop op te pakken. Er komt een houding aan waarbij je op de grond zit, een been gestrekt (rechts) en een been gebogen (links) waarbij je linker voet op de mat staat, plaatst de linker hand achter je heup, maakt verlenging in de rug en breng de rechter arm om het linker gebogen been heen waarna je twist. Mijn blik naar achter en ik hoor de docent ineens zeggen: “vergeet je rechter/gestrekte voet niet te flexen’, ik draai mijn nek om en zie dat ik mijn voet slap heb liggen. “Ah shit, niet aan gedacht” denk ik. “Uit het oog uit het hart”, grapt de docent ik glimlach en maak mijn rechter voet weer actief.

Een van de laatste houdingen is de intense boothouding. “Man, wat een buikspieren heb je daarvoor nodig”. Met mijn handen in mijn knieholtes houd ik het aardig vol. Maar als het tijd is voor de eindontspanning ben ik toch wel blij. Trek mijn warme sokken en vestje aan, pak een bolster voor onder mijn knieën, waarna mijn rug helemaal plat en ontspannen op de grond kan liggen. Na de eindontspanning komen we weer rechtop zitten en krijgen een kopje thee en een dadel.

Als iedereen heeft gehad, en de docent ook weer op haar mat zit zegt ze: ‘ Zo de eerste helft zit er op… van de primary serie, wil je de hele serie doen dan ben je nog een uur bezig.’ Waarop ik zei; ik dacht dat je bedoelde de eerste helft van je laatste zaterdaglesdag. “oh zo had ik het niet bekeken, maar ik ga niet speechen want daar ben ik niet goed in en op een dinsdag half mei neem ik nog een les over.

“Dus de tweede helft van de primary serie is als verrassing voor de yin groep hierna?. Grapt iemand uit de zaal. En we sluiten de les af zoals ie begon, met een lach.

 

Marloes, je laatste les is alweer een tijdje gelden, maar nogmaals dank voor al je fijne lessen en ik hoop je snel weer eens te zien. Liefs Didi

 

Studio: Yoganina, docent: Marloes
ps. alle lessen worden geschreven vanuit het perspectief van de leerling.